Volksgezondheidsexperts en politici hebben – gebaseerd op voorspellingen in epidemiologische studies zoals die van de Imperial College London – verplichte lockdowns omhelsd als een effectieve methode om de pandemie te stoppen. Maar waren deze lockdowns effectief in het terugdringen van sterfte aan COVID-19? Dat is de hoofdvraag die door onze meta-analyse wordt beantwoord.

Conclusies
Over het geheel genomen heeft onze meta-analyse gefaald te bevestigen dat lockdowns een groot, significant effect hadden op de sterfte. Studies die het verband onderzochten tussen de striktheid van lockdowns tonen aan dat de gemiddelde lockdown in Europa en de Verenigde Staten de sterfte aan COVID-19 met slechts 0.2% verminderde, vergeleken bij een COVID-19 beleid dat slechts op aanbevelingen gebaseerd is. Zogenoemde “shelter in place orders” (SIPOs) waren eveneens ineffectief. Ze verminderden de sterfte slechts met 2.9%.

Studies die kijken naar specifieke maatregelen (lockdowns vs. geen lockdowns, mondkapjes, sluiting van niet-essentiële winkels, sluiting van grenzen, schoolsluitingen, en maximale groepsgroottes) vinden eveneens geen breed gebaseerd bewijs voor merkbare effecten op de sterfte aan COVID-19. Echter, het sluiten van niet-essentiële zaken lijkt wel enig effect te hebben gehad (een vermindering van de sterfte van 10.6%), dat waarschijnlijk gerelateerd is aan het sluiten van bars. Ook zouden mondkapjes de sterfte kunnen verminderen, maar er is slechts één studie die universele mondkapjesmandaten onderzoekt. Het effect van sluiting van grenzen, schoolsluitingen en maximale groepsgroottes wordt geschat op respectievelijk -0.1%, -4.4%, en 1.6%. Lockdowns (vergeleken bij geen lockdowns) verminderen de sterfte aan COVID-19 eveneens niet.

Over het algemeen genomen is onze conclusie dat lockdowns geen effectieve manier zijn om de sterfte te verminderen tijdens een pandemie, in ieder geval niet tijdens de eerste golf van de COVID-19 pandemie. Onze resultaten zijn in lijn met de World Health Organization Writing Group (2006), die meldt: “Rapporten uit de influenza pandemie van 1918 tonen aan dat afstandsmaatregelen de virusoverdracht niet stopten of dramatisch verminderden. […] In Edmonton, Canada werden isolatie en quarantaine ingesteld; openbare ontmoetingen werden verboden; scholen, kerken, universiteiten, theaters en andere publieke plaatsen werden gesloten; en openingstijden werden beperkt zonder duidelijk effect op de epidemie.” Onze bevindingen zijn eveneens in lijn met Allen’s (2021) conclusie: “Het meest recente onderzoek heeft uitgewezen dat lockdowns in het beste geval een marginaal effect hebben gehad op het aantal COVID-19 doden.”

Lees HIER de studie.