Verklaring BPOC2020

 

In oktober 2020 hebben wij de BPOC2020 opgericht. Dit naar aanleiding van de steeds strengere en vrijheidsbeperkende regels die de regering doorvoerde om het SARS-CoV-2 virus te bestrijden.

Eerst hebben we het parlement verzocht een parlementair onderzoek in te stellen. Dit werd herhaaldelijk geweigerd, waarna wij besloten een buitenparlementair onderzoek in te stellen naar de proportionaliteit van de maatregelen.

Sinds oktober 2020 hebben wij bijna 120 getuigen gehoord. Daar komen de zoommeetings en de 80 agenten nog bij.

Tot zover in het kort de geschiedenis van de BPOC2020.

Waar wij het hier over willen hebben is wat wij sinds de start van de commissie hebben ervaren aan polarisatie, scheldkanonnades, (digitale) stalking, vernederende tweets, verdachtmakingen etc.

We zijn in oktober 2020 vol goede moed en vrij naïef begonnen aan het horen van getuigen. Op aanvraag kon er een beperkt aantal mensen aanwezig zijn bij de verhoren. We wilden namelijk zo transparant mogelijk zijn, en aantonen dat er in de verhoren niet geknipt werd. Dat ging twee maanden prima: mensen meldden zich keurig aan via een formulier op de website, en woonden vervolgens de verhoren bij.

Het kantelpunt lag in december, toen wij aankondigden agenten met gewetensbezwaren te gaan horen. Telefonische bedreigingen aan ons adres en aan de agenten waren voor ons aanleiding om de verklaringen van de agenten niet zoals voorgenomen in live hoorzittingen plaats te laten vinden, maar schriftelijk en geanonimiseerd op de website te plaatsen. De beelden van de verhoren, die allen via zoom plaatsvonden, zijn vervolgens in bewaring gegeven bij een notaris, zodat we de overheid d.m.v. een gewaarmerkte verklaring van de notaris konden tonen dat de verklaringen werkelijk door echte agenten waren afgelegd. De notaris werkte mee op voorwaarde dat zijn naam niet openbaar zou worden gemaakt, en slechts aan de minister van Justitie zou worden overlegd in geval er een gesprek met de minister plaats zou vinden. Dit uit veiligheidsoverwegingen voor de notaris.

De verdachtmakingen namen een vlucht. De agenten zouden niet echt zijn, de verklaringen verzonnen. Uiteindelijk gaven de betrokken agenten aan toch naar buiten te willen treden. Na de aankondiging hiervan werden wij met de dood bedreigd. Ook de agenten werden opnieuw, via ons, bedreigd. Omdat wij niet in konden staan voor de veiligheid van de agenten en hun gezinnen zagen wij ons gedwongen de naar buiten treding opnieuw te annuleren. Weer leidde dit tot bespottingen en verdachtmakingen dat de verklaringen niet op waarheid zouden berusten. We zijn nu sinds juli de openbaarmaking van de agenten aan het plannen, waarbij het niet meevalt een locatie te vinden die ons onderdak wil bieden zonder voor ons onaanvaardbare voorwaarden.

Intussen besloten wij vanwege de vele bedreigingen geen bezoekers meer toe laten bij de hoorzittingen. Dit ging ten koste van de transparantie. Een livestream is prima, maar de mogelijkheid tot het bijwonen van de hoorzittingen was een essentieel onderdeel van de maximale transparantie die wij wilden bieden.

Maar niet alleen het ‘agentendossier’ is aanleiding voor verdachtmakingen en bedreigingen. Het bestaan van de commissie is een doorn in het oog van velen. Deze mensen schromen niet ons te beschuldigen van oplichting, ‘gephotoshopte’ afbeeldingen van ons te plaatsen, ons te ridiculiseren, goederen op onze naam te bestellen, energiecontracten op onze naam af te sluiten, ons te abonneren op tijdschriften, kranten en nieuwsbrieven, op te roepen tot agressieve acties jegens ons, pogingen te doen om onze social media kanalen offline te laten halen, DDOS-aanvallen uit te voeren op onze website en ons bij nacht en ontij te bellen en stalken.

Er wordt niet ingegaan op de inhoud van de verklaringen die zijn afgelegd bij de commissie. Maak de persoon verdacht, maak de commissie verdacht, dan deugt de inhoud vanzelf niet meer, is de gedachte.

Het feit dat de commissie donaties vraagt is een dankbaar doel om te trachten ons het werken onmogelijk te maken. Juist omdat onze werkzaamheden zich in hoog tempo begonnen uit te breiden, hebben wij in juni 2021 besloten van de BPOC2020 een stichting te maken. Zo konden we de donaties, die tot dan toe op een privérekening binnen kwamen, op een bankrekening op naam van de stichting laten storten en maximale transparantie over de besteding van de donaties geven.

Intussen werd de bank door mensen die de BPOC2020 graag zien verdwijnen bestookt met Tweets dat de ‘oplichters van de BPOC2020’ als stichting donaties ontvingen op een privérekening. Natuurlijk zien banken dat liever niet, maar diezelfde banken maken het bijna onmogelijk om een bankrekening op naam van de stichting te openen, zeker wanneer er onderzoek wordt gedaan naar regeringsbeleid. De ‘doorlooptijd’ voor het openen van een rekening loopt op tot 4 maanden, en de aanvraag wordt bijna altijd afgewezen.

Wij hebben ons reguliere werk bijna geheel opgegeven om het werk voor de commissie te kunnen doen. Daar hebben wij zelf voor gekozen. Maar ook dat is aanleiding om ons verdacht te maken. Wij zouden de commissie hebben opgericht omdat wij vanwege de maatregelen geen werk meer zouden hebben en de commissie een mooi ‘verdienmodel’ zou zijn waar wij onze zakken mee kunnen vullen.

Laat ons duidelijk zijn: we zouden niets liever doen dan de commissie opheffen en terugkeren naar ons normale leven. We willen de bedreigingen achter ons laten en weer zonder stress ons leven leiden. We willen ons werk, wat we altijd met heel veel plezier hebben gedaan, hervatten. Ieder die denkt dat we dit voor ons plezier doen, om onszelf te verrijken, om aandacht te trekken of om de overheid te dwarsbomen omdat we dat nu eenmaal leuk vinden: think again!

We gunnen niemand het leven wat wij nu leiden, zelfs de mensen niet die ons letterlijk en figuurlijk graag zien verdwijnen.

Ondanks alles gaan we echter door. Stoppen is voor ons geen optie. Al het bovenstaande is voor ons een teken dat ons land afglijdt naar een liefdeloze en gepolariseerde samenleving, onder leiding van een regering die dit aanmoedigt.

Ons doel is het vormen van een met bronnen onderbouwd archief. Zo objectief mogelijk onderzoek doen. Ongetwijfeld hebben wij daarin fouten gemaakt en zullen we nog fouten maken. Daar zijn we mensen voor. Maar we doen het uit een gevoel van rechtvaardigheid en liefde naar de samenleving. We vallen niemand lastig, we stalken niemand en bedreigen niemand.

We doen slechts de taak die het parlement laat liggen: zo objectief mogelijk onderzoek doen naar het beleid van de regering. Zolang de parlementaire democratie niet (naar behoren) functioneert, zien wij ons genoodzaakt deze taak als betrokken burgers zelf op ons te nemen.

Of u dat nu leuk vindt of niet.

Pieter Kuit & Jade Kuit